[stream]http://revsongs3.tripod.com/Pagibig.mp3[/stream]
Ito ay pagsasaawit ng isang tula ni Andres Bonifacio. Ang tula'y nagsimulang lumaganap noong kasalukuyang nakikidigma ang sambayanang Pilipino laban sa Kolonyalismong Espanyol. Nilapatan ito ng musika sa Bicutan Rehabilitation Center noong 1978.
Pag-ibig sa Tinubuang Lupa
Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
Sa pagkadalisay at pagkadakila
Gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa
Aling pag-ibig pa? wala na nga, wala.
Walang mahalagang hindi inihandog
Ng may pusong wagas sa bayang nagkupkop
Dugo, yaman, dunong, katiisa’t pagod
Buhay ma’y abuting magkalagot-lagot.
Ang nakaraang panahon ng aliw
Ang inaasahang araw na darating
Ng pagkatimawa ng mga alipin
Liban pa sa bayan, saan tatanghalin?
Sa aba ng abang mawalay sa bayan
Gunita ma’y laging sakbibi ng lumbay
Walang alaala’t inaasam-asam
Kundi ang makita’y lupang tinubuan.
Kayong nalagasan ng bunga’t bulaklak
Kahoy niyaring buhay ng nilanta’t sukat
Ng bala-balaki’t makapal na hirap
Muling manariwa’t sa baya’y lumiyag.
Ipakahandug-handog ang buong pag-ibig
Hanggang sa may dugo’y ubusing itigis
Kung sa pagtatanggol buhay ay kapalit
Ito’y kapalaran at tunay na langit.
Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
Sa pagkadalisay at pagkadakila
Gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa
Aling pag-ibig pa? wala na nga wala
Gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa
Aling pag-ibig pa? Wala na nga wala.

